De Lüüd op’n Lanne köönt woll noch Plattdüütsch kören,

doch Plattdüütsch schrieven, dat mutt’n eerst lehren.

Seggst du nu „Hau“ oder „Hei“ oder „Heu“,

is jo liekeveel, dat freet doch de Keuh.

Hier kokelt de Heen un dor dat Hohn,

wer de Eier leggt, is doch eenig eendoont.

Steiht hier nu een Weidesüül oder een Weidepohl,

dat is doch sowat von egool.

Heet dat nu Lamp, oder heet dat Lantücht?

Plattdüütsch schrieven is so eenfach nich...

 

Een poor Dörper wieter seggt se to’n Söög „Mutten“,

hier wöhlt se in’n Dreck un dor inne Putten.

In Twustern hoolt se de Lellern ut’n Keller,

hier seggt se: „Al wedder“ un dor „al weller“.

Achter Sulingen snackt se noch ’n annert Platt:

Dor stoht de Holsken denn unnert Skapp.

Wenn op een Deel von de Deel Delen legen doot,

vergeiht een bi’n Schrieven meist de Moot!

Wat hier un Deern is, heet in Ostfriesland Wicht.

 

Jo, plattdüütsch schrieven is so eenfach nich...