Kleine Anekdote über Wilhelm Hohnhorst (Spitzname Hohner-Papi)

 

Er war langjähriges Mitglied im Erichshofer Schützenverein und ein wirklich guter Schütze. Mehrfach wurde er Schützenkönig und räumte auch bei dem Preisschießen tüchtig ab. Dabei kam es des öfteren vor, dass er zu seiner Nachbarin ging, der Mutter von Lisa Osterloh, und sagte:

"Du, Zine, gev mi mol din Brill, dor kann ek beter met scheet`n!"

 

Wilhelm Hohnhorst war Musiker und blies die Tuba, ein recht großes Blasinstrument. Lisa Osterloh erinnert sich:

"Jümmer, wenn he Musik mon däh, nöm he sin Rad, snall sek de Tuba op`n Puckel un för lous. Un wenn he denn tröichkom`n däh, moss he ers mol op dat Klo, dat weer de Aftritt vor`n Hus, un wail he ok noch drunk`n harr, konn dat ween, dat he verget`n däh, de Dör totomok'n un Alkohol mookt jo möer. Denn slöp he in un de Tuba harr he vo sek op`n Bod`n stellt un sek op de Tuba afstützt. De Radföhrer, de an`n Morgen vobiköim`n smunzeln un röip`n: "Na Willem, hess wo Musik mookt?""

 

Georg Lübeck wusste zu berichten:

"Papi konn unhaimlich good schet`n. Ek glöw, he wär dattainmol Schütz`nköinich un wenn Papi sin Gewähr nöm un ton Schet`n föiern woll, denn kek he voher um de Eck. Lööp he nämlich Zine obern Wech, denn drai he glieks wo um, denn dröp he nix un konn glieks tohus blieb`n."

Kleine Anekdoten über Wilhelm Hohnhorst („Hohner-Papi“)Wilhelm Hohnhorst („Hohner-Papi“) war langjähriges Mitglied im Erichshofer Schützenverein und ein wirklich guter Schütze, mit dem Ergebnis, dass er mehrfach Schützenkönig wurde und beim Preisschießen häufig richtig abräumte. Dabei kam es nicht selten vor, dass er zur Mutter von Lisa Osterloh kam und sagte:

 

 Lisa Osterloh erinnert sich:

„Du Zine, gev mi mol dien Brill, dor kann ek better mit scheten.[…] Un jümmer, wenn he Musik moken dä, nöm he sin Rad, schnall sick de Tuba up den Puckel un för los un wenn he denn trögkomen dä, muss he ers mol up dat Klo, un dor kunn dat ween, dat he vergeten dä, de Dör totomoken. Un weil dat Musik moken domols ok nich ganz ohne Alkohol avgon de, konn de Lüe em tokieken, wi he up da Klo inslopen wär un sick dorbi up de Tuba afstütz. “

 

 Georg Lübeck erinnert sich:

„Papi konn unheimlich good scheten. Ik glöv, he weer datteinmal Schützenkönig aber wenn Papi sin Gewehr nöm un ton Scheten förn wull, denn kek er vörher um de Eck. Löp he nämlich Zine öbern Weg, denn drei he glieks wo um, denn dröp he nix un he kunn glieks tohus blieben.“

 

 

Ein Schmankerl der besonderen Art ist die Erzählung von Ernst Schüttemeyer auf plattdeutsch:

 

Dat Erkshöfer Schützenfest fröher

 

Dat weer ja „dat Fest“ im Johr bi de Erkshöfjen. So lüttjet wi domols de Gemeend’ weer – fiern v’stünd’n se in ehre Gemeenschaft. Düsse schööne Tiet, wie’t fröher togohn hett, hört längst de V’gangenheet an, se is dat weert, dormol in rumtostöbern.

 

Ik mut dat nun so schrieben, wi miene Froo un ehr Süster as Kind un löter dit Fest erleevt hebbt. De Schützenplatz an de B& liggt jüst vor’t Öllernhus, un so schöön gelegen weer soll selten een.

 

Glieks achter de Telten grenzte da lüttje Fuhrngehölt. Dor inmitten weer de Scheetstand inboot. Vondog is von de Fuhrn nix mehr dor, nu stoht dor Hüüser op

 

Weer jo vörn Schützenvereen un de Piesels een Behelp to domolige Tiet. Ohne Wooter un Toiletten een Fest aftoholn, weer v’dammt nich so reek’n. Ober dat lööp sick allns trecht, denn de Oase weer jo gegenöber. Hier up de riesengrooden Deel speel sick allns af, Gedrobe, Fohrradstand, grooden Wooterkron, n’Toiletten, un sogor dat Fattbeer logerte up de köligen Deel.

 

De Gedrobenfroo moss besönners oppassen, dat nich so mit de Nodeln rumoort wöör, de konn mol vör de Keih int Hau komen. De meiste Arbeit un ok veel Spooß har mien domols tokünftigen Schwiegervadder. Weeken vörher wur de Deel wittschet un gründlich mokt, so güng dat Johr vör Johr, dorto köm denn dat Utleehn von dit und dat.

 

Wenn denn dat Karussel un de Scheetbude von Fischer-Bode kömen, föten all Kinner düchtig mit an. So bi lüttjen weer denn de Platz besett, wenn Brennings oder Langebein ehre Buden opstellt harn. De Wussbude draaf ok nich v’geeten weern, dor regier us Hemman Slachter mit siene Froo.

 

Den besten Platz harn de beiden Wohnwogens von Fischer-Bode, se stün#n op’n Hoff. Dor weern se good ophoben, hier geeft Wooter , Melk, Eier un wat man so op’n Buurnhoff allns kriegen kann. För ehre Bequemlichkeet harn de beiden Deerns Freekorten, bit se düsig weern. De Gedrobenfroo löt ok noch n’poor Mark springen, so dat se nich to korrt köm un sick düchtig freiten.

 

Ok de Neische konn dat nu langsom angohn loten, denn n’neet Kleed moss unbedingt ween. De Deerns un Jungs wurrn ok bedacht, ton Kinnerball schöll’n se fein ween

 

Manchmol harn Kinner ehr schöönet Tüch gor nich lang’n anhatt, denn weert all schitterig, Hart mol regent un twischen de Dackgooten sammelt sick dat Wooter, so wurr dat Telt n’beten op’nmokt. Dat Wooter plörr denn op’n Danzbodden. Wenn denn de Kinner rumdelgten, is dor manchet Kind mit dat schööne Tüch utrutscht, Modder har denn de Arbeit dorvon.

 

Sönndags, wenn de Schützen ehrn König afholt harn, güngt los. Ganz so veel Schützen wi vondog weernt de Tiet nich. Nun snackt de Froonslüer mol n’Wurt mit. Se hebbt sick op düssen Gebiet emanzipiert, wi dat hochdütsch heet. Bruukt vör ehre Schützenkeerls nich int Muuslock to kriepen. Dat sütt man jo an ehre schicke Uniform, op ehre Boss is bi wäilge keen Platz mehr vor Ordens …

 

Obend’s bien Fessball kriggt man jo Hunger von veelen Danzen, denn güngen wi eben no Huus, in de Kööken stünn alls op’n Disch. De Schützenvörstand un Kassierer güngen ok röber un tell’n de Innohme, se seeten in de besten Stuben. Viellich hett de een oder anner ok Hunger kreegen, wenn se de Köökendöör opmokt hebbt! Manchmol wurr dat Fess ok dör Kloppereen stört, denn wurn se no buten drängt un dor harn se ne Masse Platz to’n Uttobn.

 

Dat eene Mol güngt gewaltig lang, bi de Scheetbude wurn de Gewehropläiger afbroken, dor wurr denn mit slogen mit ehrn v’grellten Kopp, wo de Alkohodübel regier.

 

Denn rööp Froo Fischer-Bode: „Franz, den Hauptschalter aus!“ Nun weert düster, un so hett dor manch Neechieriger Prügel mitkreegen, de blooß tokieken woll. Manchmol wurr denn dat Bloot up de Deel afwuschen.

 

Mondogs obends weern de Erkshöfjen meistens unner sick, denn weert echt gemütlich. De Muskanten harn denn ehrn Dach, so köm dat ok foken vor, dat se in ehrn Dulon denn richtigen Ton nich tofoten harn.

 

Nun güngt denn bi lütten no Huus, toon Deel mossen Musikinstrumente von’n Teltdack runnerstott weern. Dat Schlimmste köm achterher, Bloosding, Rad un sick sülbens regiern – weer v’dammt nich eenfach, de dree unner een Hoot to krigen.

 

Ernst Schüttemeyer