Ins’t weern wi op`n Hund komen, un dat keem so:

Mien Fro wull geern un Hund hebben, dat se nich jümmer so alleen weer, wenn se in`n Stall oder buten in Goorn togange weer. Een Bekannten ut`n Dorp har dat woll mol hört un brochte us eenfach un lüttjen Hund op`n Hoff.

Dat weer so`n Promenadenmischung, wie man so seggt, mit korte Been un lange Ohrn.

Goot, dat wi do noch nich wüssen, wat wi dor allens mit beleben schollen. Nu weer he jo noch jung un slepte allens weg, wat he man jichtens tofoot kriegen konn. Keen Pantüffel oder Schoh weer för em sicher. Un noher meist ok nich mehr ganz hele. Ok ophöörn dä he överhaupt nich.

Wi harrn woll irgentwat nich richtig mokt. Am leevsten moch he, wenn ik mit Rad losföhrde, un he achteran jiffeln konn. Bi den Schandol wüss dat ganze Dorp, wenn ik mit usen Bobby unnerwegens weer. Dat keem sowiet, dat ik nich mehr mien Fohrrad anfoten konn, ohne dat he Krach möök. Eenmol woll ik mit Rad no de Arbeit föhrn, as he dat ober doch spitz kregen harr un mi achteran lopen weer. So moss ik em eerst wedder no Huus brringen un keem dorüm to loot inn Firma an. Dorüm heff ik annermol mien Rad achtern Huus versteken, dat he mi nich wegföhrn seeg. Doch dor harr man een Uul seten. Weer leeg al unner mien Fohrrad un töövte al op mi? Use Hund. So moss ik em jümmer eerst inspeer’n, wenn ik ohne em los woll.

Ober ganz gräsige Angst harr he bi Gewitter, wenn dat donnern dä. Denn kööm he bi mi ankröpen, ok wenn anners mien Froo de Beste weer. Eenmol leeg ik in’n Krankenhuus un telefonier jüst mit mien Froo, as bi us to Huus een düchtiget Gewitter weer.

De Hund harr op’n Hoff all överall no mi socht un konn mi nich finnen. Miene Froo konn em gor nich beruhigen. So stünd he ok, as wi telefonierten dichte achter ehr. Wat nu kummt, is meist lögenhaft to vertellen. Do hett mien Froo em den Höhrer henholen un as he miene Stimme vernehm spitzte he de Ohr’n un weer beruhigt.

Ok utneien dä he aff un an. Watt`n Wunner.

Dat Noberhuus weer verkofft wurrn, un de ne’e Nobersche harr twee Teeven. Kannst so’n Hund jo nich in verdenken, he moss dor hen to’n Speel’n. Man konn noch so oppassen, he möök denn een groden Bogen övert Feld, dat ik em nich inne Künne kreeg un weg weer he.

Mol was he wedder narms to finnen, nich mol to`n Freten weer he komen. Dat leet he anners nie nich utfallen.

 

Ik denn los, em to söken. Eerstmol bi de Nobersche tokieken, op he sik dor rumme dreef.

Doch dor weer ober keen to Huus, un ehre beiden Hünne harr se mitnohmen.

De Huusdöör stünd open, denn ober de ole Lehmdeele harr man `ne Betondecken mokt, de nu drögen scholl. Överhen harr man un poor Breder leegt, um in de Wohnung to komen.

De Hund weer hierwesen, dat konn man an de Fotspoorn sehn in denn frischen Zement.

Ik röp no em, ober nüms melde sik. Hier weer he also nich mehr.

Wedder no Huus, op`t Rad un denn rin inne Feldmark. Een Stroten hen, denn annern Weg wedder trügg, nix.

Ammangs wütt dat all düüster, un de Hund jümmer noch nich to Huus. Do föhrde us Söhn mit`n Auto los em to söken, ok vergevens. No ee’n Stünne söken geef he dat op.

Doch op eenmol brennde Licht in`t Noberhus, as he dor vörbi keem. He hüllt in, um mit de Nobersche to snacken, wegen de Tapsen in`n Zement.

De weer ober jümmer noch nich dor, un doch brennde dat Licht.

Weer doch gediegen. Nü güng he sutje ober dat Brett inne Köken un wüss do ok, wo de Hund steek. In`t Bodezimmer höörde he em hüünschken. De Döör har woll openstohn un weer achter em wedder toklappt.

In sien Bedrullje is he nu opletzt woll an den Knipser sprungen un hett Lichtteken geben, so as de Seelüüd bi`t S.O.S..

 

.....de Nobersche hett us an annern Dag nich vetellt, wat de Hund inne Wohnung woll sonst noch allens so anstellt hett.