J an Stegmann
Wi geseggt, dat is dat ”Origino1” von Kark-
weyh wesen, wenn he de Bohnhofstroot'n up
un dool susen dä, von en Wirtschupp in de
Annere, jummer fründlich.
Sien Kopp hööl he son beet”n scheef, un
mit°n Foot pett°e he in°e Kuuhl”n.
Ik harr em in__mien Kinnertiet al kenn”nlehrt
bi Hermann Otjen an”n Bohnhof. Ik droff do
al mit mien Vadder mitfeuhrn, wenn he in
Karkweyh Swiene aflewern dä. Jan Steg-
mann Weer mit all Luer goot Fründ. Ok mit
mien Vadder.
Wenn Wi bi Otjen in de Gaststuuw seet”n, un
mien Vadder bestell sik”n Glas Beer, denn
sä Jan, ”krieg ik den keen”.
Mien Vadder sä denn, ”denn muß ober erst
dat Leed sing”n”.
Jan Stegmann hett denn sung'n, "Weißt du
wieviel Sternlein stehen, an dem blauen
Himmelszelt”.
He hett dat sung”n mit sien feine Stimm”n,
jummer no mol wedder. Un jummer kreeg
he”n Sluck un Beer.
Mi hett dat as Jung'n al jummer Spooß
mookt.
Ik konn dor gornich genog von kriegen, von
Jan Stegmann siene Sternlein.
Dat hett Kinner gewen von utwärts, so Wi ik,
de hebbt loterhen to den Vadder seggt, ”nun
loot us doch mol wedder to den Unkel gohn,
de so schöön dat Leed sing”n kann, von de
Steerns”.
Bi dat Sing'n un Drink°n wudd Jan meist so
besopen, dat he foken Last harr, an Huus to
komen.
Schlau Weer Jan Stegmann dorbi ok noch.
Eenmol harr he nich so recht Lust, tofoot no
Huus hen to lopen.
Jan denkt, ”de will ik woll kriegen, dat de mi
umsüst no Huus hen bringt”.
Dat gung denn so vör sik.
Wi Jan so rech an Singen Weer, von siene
Steernlein, leet he sik vör de Theke fal1°n, un
makier Een”n, de°n Slag kregen harr. Dor
Weer niks to moken, Jan möök de Oogen
nich wedder open.
"Wat nun", sän all sien Kollegen, ”den mööt
wi no Huus bringen, de geiht us hier so
doot”.
Dor wudd°en Handwogen besorgt schöön
mit Stroh utleggt, dat Jan ok schöön Week to
legen keem.
Von Kochs Mudder kreeg Jan noch°n
Koppkissen, un”n schöne Deken, dat Jan ok
jo nich freern dä.
Ganz behott wudd Jan dorin leggt, un los
gung de Spaziergang mit all Kollegen no Jan
Stegmann sien Wohnung.
”Hoffentlich geiht de us nich doot”, hebbt de
all dacht.
Bi Huus ankomen. Erstmol sien Ange-
hörigen ut”n Bedd holen, un dat Huus open-

sluten. Dat Weer ober meist nich mehr nödig.
Jan stun up, geewjem all de Hand, bedankte
sik fründlich för dat Herbringen, un sä, nun
sloopt man goot. Bitt Annermol. So hett
Jan Stegmann dat eenige Mole mookt.
Eenmol sogor, as son Doktor dat anordnet
harr.
Bloß wenn von Krankenhüüs snackt Wudd,
keem Jan Wedder up de Been. Dor woll he
nich geern hen.
Eenmol is he nich Wedder up de Been
komen, do geew dat keen Jan Stegmann
mehr.
Dat ole Wogenrad konn ik fin”n bi de ole Fro Bätjer in Hörden, de ehre Vörfohrn den
Hoffvon den Grofen Erich geschenkt kregen hebbt, wiel de domolige Böse, as Kut-
scher, den Grofen dat Lewerı rett hett.