Dat ole Wogenrad

Dat ole Wogenrad konn ik f`ın'n bi de ole Fro Bätjer in Hörden, de ehre Vörfohrn den
Hoffvon den Grofen Erich geschenkt kregen hebbt, wiel de domolige Böse, as Kut-
scher, den Grofen dat Lewen rett hett.
Dat ole Wogenrad
Unner den Handwogen, Wo man Jan Steg-
mann mit no Huus brocht hett, seet”n ok
Roer. Up mien Spaziergang um Weyhe konn
ik so mannigeen Rad wohrnehmen, Wat an
Hüüs seet, in de Goorntüün inboot weern,
un Wo ans no. Wer son beten Wat up sik
holen dä, harr sik°n Wogenrad kofft.

Villicht dorum, um in use Nostalgiegesell-
schupp dorbi to ween, wenn ober de olen
Roer snackt Wudd.
Den olen Ackerwogen, wo man dat Rad an-
moken konn, den gifft dat nich mehr.
Ok den Roermoker, de all de Wogens un
Roer mookt hett, den gifft ok al lang”n nich
mehr. Wenn son Rad nun vertell”n konn, wo
use Urohnen mit dört Lewen feuhrt sünd,
kregen wi wunnerliche Geschichten to
hören. As de erten Geschichten von use
Minschheit upschrewen sünd, wo de Minsch
an to arbeit°n fung°n is, Weern al de Roer dor-
bi.
Toerst hett dat Wol1”n Rad gewen, Wat de
Barge runnerrullt is, un hett von boben bitt
un°n Wat mitsleept.
Denn wudd”n twee an en Assen mookt, wo”n
Kasten ruppsett't Wudd.
Dormit konn al mehr ut°nannerbrocht ween.
Denn hett woll Eener den Langwogen er-
fun°n. Man konn mit veer Roer um de Ecke
feuhrn. De Diessel weer dat Stüür, un dor
gung°n de Peer, de Ossen oder de Keuh vör,
un togen mit Swengel un Tauhoolt den
Wogen ober Land un Stroot”n.
Ut ole Leester Geschichten Ward us bericht,
dat de Foohrlüüd foken wekenlang unner-
wegs Weern, von de Hobenstadt Bremen no
Nürnberg, Köln un Königsberg, un wo ans
noch allerwegens.
Up de Roer keem dat an, dat de Foohrlued
seker Wedder an”t Huus kemen. Wenn Wi
trügg denkt, an alle de Trecks, de ut”n Osten
keem”n wo use Mitminschen foken dusende
von Kilometer unneıwegs weem, um vör de
wegtolopen, de jem utwießt harrn. Woveel
goe Frün”n sünd mit Hüülp von Peer un
Wogen, Wo Roer unnerseet”n, doot un le-
bennig in anner Eer un Heimoten komen.
Woveel Kriege konn°n mit Hüülp von Roer,
de unner Wogens un Kanonen seetin, feuhrt
ween.
Wo foken mossen de Roer rullen för den
Seeg. Bloß mit Wogens un starke Peer gung
dat Lewen wieter.
Vondoog gifft dat Roer in us ganzet Lewen.
Dreihn deit sik All'ns.
Wenn de Uhr nich updreiht Ward, blifft se
stohn.
Wenn”t man dreihn deit” pleggt man to
segg'n. Oder man seggt, ”Bi den hett dat nich
dreiht”, wenn he bankrott gohn is.
Dorum scholl*n wi dat smeern von all de
Roer an de Wogens nich vergeten.
Wenn een Rad in Brand lopen is, steiht de
Wogen still.
Sünd Wi sülben nich ok°n Rad in dat grote
Gedriewe von düsse Welt?
Wenn”t mol nich wieter geiht mit den En”n
un den Annern, scho1l°n Wi doch fokener in
de Speken griepen, dat de Wogen wieterrul-
len kann.
Wenn us Sülben mol Eener in Gang schuben
will, oder spannt sik vör usen Wogen, denn

scho11°n wi em dat doon loten. Jedet Rad
fangt mol an to gneern.
Keener kann den Weltloop stüüm, ok wenn
dor Eener seggt hett, ”Wenn mien starken
Arm dat will, denn stoht alle Roer still”.
Dat schollin wi man usen Herrgott ober-
loten, de dat Rad oder de Roer sowiso
wedder in Gang bringt.