Mol wat anners

Korl sitt in en Lokol mit en Moler an Disch, de smökte ene Zigarn no de andern. "Se Nachbor, se schollen man nich so feel smöken, dat deit ere Gesundheit schorn:2 "Nee," meent de andere, "ek smök jeden Dag woll so tein Stück und bin all sebzig Johr olt." "Siehste". seg Korl, "has beter weniger smökt, weerst womöglich al achzig."

 

 

 

Dor weer mol een katolschen Pestor, de har Halskeel, de Doktor , sin olen Fründ, verschriff em Rumgrog. Nun hett de Pestor ober jimmer gen Branwien und Supen von sin Kanzel predig. Wie bring ek de Hushölsch dat bi, wegen heet Woter. Frög bi Gelegenheit sin Doktorfründ, de ror em, schol man to er seggen, he mog ganz heetet Resierwoter hebben. Ober no dree Dogen pingel dat Telefon bien Doktor. De Hushölsch bestell den Doktor, doch bi Gelegenheit mol vörtokieken. "Ist denn der Pastor krank?" säh de Doktor. "Dat weet ek nich, Herr Doktor, irgenwat mot he woll hebben. He resiert sick woll tein Mol den Dag.

 

 

 

Sind son twee Jungs op de de Stroten und kleit in de Pütten und baut wat, Dor kommt de Pestor op to und frogt: "Na, Kinner, wat mokt ji denn dor in den Dreck?" "Wi baut eene Karken, Herr Pestor", seg de eene Jung. "Kummt den dor ok ne Kanzel und Pestor rinn?", frög de Pestor. "Mol sehn", säg de annere Jung, "wenn wi noch Schiet ober hebbt."

 

 

 

Jümmer, wenn ek wat von Brummelbeern hör, fallt mi en litje Dööntje inn - heff ek mol leest - villicht kennt ji't al: Also, dor weer mol'n Vadder, de hett mi sinen Söhn - so'n Pöks von fief Johr - ol mol Brummelbeern plückt. Op eenmol röppt de Lüttje: "Du Vadder, hebbt de Brummelbeern ok Beene?" "Nee", antert de Vadder. "Junge, wo kummst du op son'n blöse Froog?" "No", ment de Lütje, "denn iss dat sach's en Messkäfer weden, den ek eben mit dolsloken heff." Jo, kann all angohn. Swart sind se beid. Un Irren is minschlich!